شبی دستور را سوی حرم خواند

چنین شد خواستگار از حجله فکر

که چون خسرو از آن دشت فرحبخش

به عزم شهر راند از جای خود رخش

به آن جایی که دستور است بنشاند

پس آنگه گفت او را کای خردکیش

به دانایی ز هر صاحب خرد پیش