پس آنگه گفت او را کای خردکیش

به عزم شهر راند از جای خود رخش

شبی دستور را سوی حرم خواند

به آن جایی که دستور است بنشاند

به دانایی ز هر صاحب خرد پیش

بر آنم تا نهال نوبر خویش

گل نورسته جان پرور خویش