ز چندین زاده قدرت که داری

نه این را طعنه ادبار بودی

ز تو اندوخته عقل این محک را

که می سنجد عیار یک به یک را

کفی برداشتی از خاک خواری

به دان عزت سرشتی آن کف خاک

که زیب شرفه شد بر بام افلاک