کفی برداشتی از خاک خواری

ز تو اندوخته عقل این محک را

که می سنجد عیار یک به یک را

ز چندین زاده قدرت که داری

به دان عزت سرشتی آن کف خاک

که زیب شرفه شد بر بام افلاک

طراز پیکری بستی بر آن گل