کسی کاو را تو لیلی کرده ای نام

تو ابرو، او اشارت های ابرو

دل مجنون ز شکر خنده خونست

تو لب می بینی و دندان که چونست

نه آن لیلی ست کز من برده آرام

اگر می بود لیلی بد نمی بود

ترا رد کردن او حد نمی بود