به غم گفتی که ای همخوابه دل

ز سیل خون چه می بندی ره یار

بس است این جوی خون پیوسته راندن

که نتوان بررهش آبی فشاندن

برون کش رخت از ویرانه دل

که چون آن گنج خوبی در برآید

چو جان جایش به غیر دل نشاید