که چون آن گنج خوبی در برآید

که نتوان بررهش آبی فشاندن

به غم گفتی که ای همخوابه دل

برون کش رخت از ویرانه دل

چو جان جایش به غیر دل نشاید

به افغان گفت عشرت ساز او باش

به سر می گفت پا انداز او باش