به افغان گفت عشرت ساز او باش

برون کش رخت از ویرانه دل

که چون آن گنج خوبی در برآید

چو جان جایش به غیر دل نشاید

به سر می گفت پا انداز او باش

ز خود پرداختی زان پس به گردون

که ای از دور تو در ساغرم خون