چو جان جایش به غیر دل نشاید

به غم گفتی که ای همخوابه دل

برون کش رخت از ویرانه دل

که چون آن گنج خوبی در برآید

به افغان گفت عشرت ساز او باش

به سر می گفت پا انداز او باش

ز خود پرداختی زان پس به گردون