چنین می گفت و از دل ناله می کرد

که او خنجر به دست این تیشه دارد

نداند کز فریب چشم جادو

گذارم تیشه این در کف او

دل از مژگان خود پر کاله می کرد

زمین از اشک چشمش سیل خون شد

روان با سیل سوی بیستون شد