زمین از اشک چشمش سیل خون شد

گذارم تیشه این در کف او

چنین می گفت و از دل ناله می کرد

دل از مژگان خود پر کاله می کرد

روان با سیل سوی بیستون شد

به لب زین رشک جان خسرو آمد

ولی فرهاد را جانی نو آمد