روان با سیل سوی بیستون شد

چنین می گفت و از دل ناله می کرد

دل از مژگان خود پر کاله می کرد

زمین از اشک چشمش سیل خون شد

به لب زین رشک جان خسرو آمد

ولی فرهاد را جانی نو آمد