همی بینی که روز و شب همی گردی به ناکامت

که «من همچون تو، ای بیهوش، دیده ستم فراوان ها

اگر با تو نمی دانی چه خواهم کرد، نندیشی

که امسال آن کنم با تو که کردم پار با آنها؟

به پیش حادثات من چو گوئی پیش چوگان ها

ز میدان های عمر خویش بگذشتی و می دانی

که هرگز باز نائی تو سوی این شهره میدان ها