ز میدان های عمر خویش بگذشتی و می دانی

که امسال آن کنم با تو که کردم پار با آنها؟

همی بینی که روز و شب همی گردی به ناکامت

به پیش حادثات من چو گوئی پیش چوگان ها

که هرگز باز نائی تو سوی این شهره میدان ها

که آراید، چه گوئی، هر شبی این سبز گنبد را

بدین نو رسته نرگس ها و زراندود پیکان ها؟