به پیش حادثات من چو گوئی پیش چوگان ها

اگر با تو نمی دانی چه خواهم کرد، نندیشی

که امسال آن کنم با تو که کردم پار با آنها؟

همی بینی که روز و شب همی گردی به ناکامت

ز میدان های عمر خویش بگذشتی و می دانی

که هرگز باز نائی تو سوی این شهره میدان ها

که آراید، چه گوئی، هر شبی این سبز گنبد را