ور نباشد تشنه او را سلسبیل

ور نه زشت و خشک و زرد و لاغر است

گر بهشتی تشنه باشد روز حشر

او بهشتی نیست، بل خود کافر است

گر چه سرد و خوش بود نادر خور است

آب خوش بی تشنگی ناخوش بود

مرد سیراب آب خوش را منکر است