این خود چرا گرامی و آن دون است؟

دو کار، خوی نیک و کم آزاری،

فرزند را وصیت مامون است

گر بدخو است خار و سمن خوش خو

دل را به دین بپوش که دین دل را

در خورد بام و ساخته پرهون است

جان را به علم شوی که مرجان را