منه دل بر جهان کز بیخ برکند

به پیش تو بدین خاک اندر افگند؟

بسنده است ار نباشد نیز پندی

پدر پند تو و تو پند فرزند

جهان جم را که او افگند پیکند

نگر چه پراگنی زان خورد بایدت

که جو خورده است آنکو جو پراگند