جهان جم را که او افگند پیکند

بسنده است ار نباشد نیز پندی

پدر پند تو و تو پند فرزند

منه دل بر جهان کز بیخ برکند

نگر چه پراگنی زان خورد بایدت

که جو خورده است آنکو جو پراگند

ز بیدادی سمر گشته است ضحاک