نگر چه پراگنی زان خورد بایدت

پدر پند تو و تو پند فرزند

منه دل بر جهان کز بیخ برکند

جهان جم را که او افگند پیکند

که جو خورده است آنکو جو پراگند

ز بیدادی سمر گشته است ضحاک

که گویند اوست در بند دماوند