ز بیدادی سمر گشته است ضحاک

جهان جم را که او افگند پیکند

نگر چه پراگنی زان خورد بایدت

که جو خورده است آنکو جو پراگند

که گویند اوست در بند دماوند

ستم مپسند از من وز تن خویش

ستم بر خویش و بر من نیز مپسند