جز آدمی نزاد ز آدم در این جهان

زیشان سخن مگوی که هم کور و هم کرند

گوئی مرا که گوهر دیوان ز آتش است

دیوان این زمانه همه از گل مخمرند

وینها از آدم اند چرا جملگی خرند؟

دعوی کنند چه که براهیم زاده ایم؟

چون ژرف بنگری همه شاگرد آزرند