وینها از آدم اند چرا جملگی خرند؟

گوئی مرا که گوهر دیوان ز آتش است

دیوان این زمانه همه از گل مخمرند

جز آدمی نزاد ز آدم در این جهان

دعوی کنند چه که براهیم زاده ایم؟

چون ژرف بنگری همه شاگرد آزرند

در بزم گاه مالک ساقی ی زبانیند