یک روز چو من تهیت بنشاند

خوبی و جوانی و توانائی

زین شهره درخت تو بیوشاند

تا از همه زیب و قوت و خوبی

وان را که همی ازو بخندیدی

فردا ز تو بی گمان بخنداند

بنشین و مرو اگر تو را گیتی