وان را که همی ازو بخندیدی

زین شهره درخت تو بیوشاند

تا از همه زیب و قوت و خوبی

یک روز چو من تهیت بنشاند

فردا ز تو بی گمان بخنداند

بنشین و مرو اگر تو را گیتی

خواهد که به چوب این خران راند