سزد گر در دو دیده خویش تخم شکر او کارد

تو را در دانه خرماست، ای بینا دل، این بنده

که او بر سرت هر سالی همی خرما فرو بارد

کسی کز کردگار خویش از این سان قیمتی باید

از آن پس که ت نکوئی ها فراوان داد بی طاعت

گر او را تو بیازاری تو را بی شک بیازارد

خردمندی که نعمت خورد شکر آنش باید کرد