اگرت اندوه دین است، ای برادر، شعر حجت خوان

که دل جز خیر نندیشد قلم جز پند ننگارد

ز دانا جوی پند ایرا که آب پند خوش یابی

چو دانا خوشه دل را به دست عقل بفشارد

که شعر زهد او از جانت این اندوه بگسارد

تو ای کشته جهالت سوی او شو تا شوی زنده

که از جهل تو حجت سوی تو آمد نمی یارد