که شعر زهد او از جانت این اندوه بگسارد

ز دانا جوی پند ایرا که آب پند خوش یابی

چو دانا خوشه دل را به دست عقل بفشارد

اگرت اندوه دین است، ای برادر، شعر حجت خوان

تو ای کشته جهالت سوی او شو تا شوی زنده

که از جهل تو حجت سوی تو آمد نمی یارد