سوی من، ای هوشیار، خوار مپندار

آنچه نخواهی که من به پیش تو آرم

پیش من از قول و فعل خویش چنان مار

جان مرا گر سوی تو جانت عزیز است

چون ندهی داد و داد خویش بخواهی

نیست جزین هیچ اصل و مایه پیکار

داد تو داده است کردگار، تو را نیز