وز نوک قلم در سخنهات فروبار

ای حجت بسیار سخن، دفتر پیش آر

هر چند که بسیار و دراز است سخنهات

چون خوب و خوش است آن نه دراز است نه بسیار

شاهی که عطاهاش گران است ستوده است