شاهی که عطاهاش گران است ستوده است

وز نوک قلم در سخنهات فروبار

هر چند که بسیار و دراز است سخنهات

چون خوب و خوش است آن نه دراز است نه بسیار

هر چند شوی زیر عطاهاش گران بار

نو کن سخنی را که کهن شد به معانی

چون خاک کهن را به بهار ابر گهربار