چون خوب و خوش است آن نه دراز است نه بسیار

ای حجت بسیار سخن، دفتر پیش آر

وز نوک قلم در سخنهات فروبار

هر چند که بسیار و دراز است سخنهات

شاهی که عطاهاش گران است ستوده است

هر چند شوی زیر عطاهاش گران بار

نو کن سخنی را که کهن شد به معانی