گر همی خفته گمانیت برد خفته است

نقد او باید بردنت به بازارش

زرق پیش آر چو رزاق شود با تو

سر به سر باش و همی باش به مقدارش

خفته بگذار و مکن بیهده بیدارش

سخن از مردم دین دار شنو، وان را

که ندارد دین، منگر سوی دینارش