خفته بگذار و مکن بیهده بیدارش

زرق پیش آر چو رزاق شود با تو

سر به سر باش و همی باش به مقدارش

گر همی خفته گمانیت برد خفته است

سخن از مردم دین دار شنو، وان را

که ندارد دین، منگر سوی دینارش

زنگ دارد دل بد دین، من ازان ترسم،