ای گاه ستمگاری با طاقت و با توش!

با طاعت و با فکرت خلوت کن ازیراک

مشغول شده ستند سفیهان به خلالوش

در طاعت بی طاقت و بی توش چرائی؟

چون بر تو هوای دل تو می بکشد تیر

در پیش هوا تو ز ره صبر فرو پوش

تو جوشن دین پوش، دل بی خردت را