در پیش هوا تو ز ره صبر فرو پوش

در طاعت بی طاقت و بی توش چرائی؟

ای گاه ستمگاری با طاقت و با توش!

چون بر تو هوای دل تو می بکشد تیر

تو جوشن دین پوش، دل بی خردت را

بگداخته شو، گو، ز ره دیده برون جوش

در معده ت بر جان تو لعنت کند امشب