در معده ت بر جان تو لعنت کند امشب

در پیش هوا تو ز ره صبر فرو پوش

تو جوشن دین پوش، دل بی خردت را

بگداخته شو، گو، ز ره دیده برون جوش

نانی که به قهر از دگری بستده ای دوش

تو گردنت افراخته وان عاجز مسکین

بنهاده ز اندوه زنخ بر سر زانوش