تو جوشن دین پوش، دل بی خردت را

ای گاه ستمگاری با طاقت و با توش!

چون بر تو هوای دل تو می بکشد تیر

در پیش هوا تو ز ره صبر فرو پوش

بگداخته شو، گو، ز ره دیده برون جوش

در معده ت بر جان تو لعنت کند امشب

نانی که به قهر از دگری بستده ای دوش