دهن بر هم نهاده ستی مگر بنهی درم بر هم

ز بهر چیز بی حاصل نرنجی به بود، زیرا

بسی بهتر سوی دانا ز مرد ژاژخای ابکم

گشاده ستی به کوشش دست، بر بسته دهان و دل

نباید نرم کردن گردن از بهر درم کس را

نبشته است این سخن در پندنامه سام را نیرم

گهر یابد به شعر حجت اندر طبع خواننده