نباید نرم کردن گردن از بهر درم کس را

بسی بهتر سوی دانا ز مرد ژاژخای ابکم

گشاده ستی به کوشش دست، بر بسته دهان و دل

دهن بر هم نهاده ستی مگر بنهی درم بر هم

نبشته است این سخن در پندنامه سام را نیرم

گهر یابد به شعر حجت اندر طبع خواننده

اگر هرگز به شعر اندر گهر یابد کسی مدغم