چون سخنت خوب و خوش نیامد و موزون

گر تو بیاموزی ای پسر سخن خوب

خوار شود پیش تو خزانه قارون

گرچه عزیز است زر زرت ندهد میر

گفته دانا چو ماه نو به فزون است

گفته نادان چنان کهن شده عرجون

فضل طبرخون نیافت سنجد هرگز