بر سرت گلشن بینی و تو در گلخن

معدن نور بر این گنبد پیروزه است

که چو باغی است پر از لاله و پر سوسن

گر به شب بنگری اندر فلک و عالم

تو مر این گلخن بی رونق تاری را

جز که از جهل نینگاشته ای گلشن

مسکن شخص توست این فلک ای مسکین