دین است جان جان تو، تا جان را

شین را سه نقطه کرد جدا از سین

سرخ است قند چون رخپین لیکن

شیرینیش جدا کند از رخپین

جان نوی ز دین ندهی منشین

پرچین شود ز درد رخ بی دین

چون گرد خود کنی تو ز دین پرچین