جان نوی ز دین ندهی منشین

سرخ است قند چون رخپین لیکن

شیرینیش جدا کند از رخپین

دین است جان جان تو، تا جان را

پرچین شود ز درد رخ بی دین

چون گرد خود کنی تو ز دین پرچین

دلسوز چند بود همی خواهی