تن چرای گور خواهد شد، به تن تا کی چری؟

شیر گیتی را همی فربه کنی چون گور تن

گورگیرد شیر دشتی لیکن از بهر تو را

گور سازد شیر گیتی خویشتن را بی دهن

جانت عریان است و تو برگرد تن کرباس تن

چهره و جامه نکو زیب و جمال مرد نیست

ننگ آید مرد را ننگ از جمال و زیب زن