جادو بود کسی که کند کار جاودان

آن موی قیر گونت چو روز سپید گشت

از بس که روزهات فرو شد به قیروان؟

قیرت چو شیر کرد جهان، جادوی است این

پیری عوانی است، نگه کن، که آمده است

ترسم ببرد خواهدت این بدکنش عوان

اندر پدر همی نگر و دل شده مباش