بر زلف عنبرین و رخان چو ارغوان

پیری عوانی است، نگه کن، که آمده است

ترسم ببرد خواهدت این بدکنش عوان

اندر پدر همی نگر و دل شده مباش

گر نیستت خبر که چه خواهد همی نمود

بدخو جهان تو را ز غم و رنج و ز هوان

اینک پدرت نامه چرخ است سوی تو