تن جلد و سوار و جان پیاده

با خاطر تیره روی رخشان؟

افتاده به چاه در، چه بایدت

بر برده به چرخ طاق و ایوان؟

بالینت چو خز و سر چو سندان

جان را به نکو سخن بپرور

زین بیش مگر گرد دیوان