افتاده به چاه در، چه بایدت

دشمن بتر آن بود که خندان

ای بنده تن، تو را چه بوده است

با خاطر تیره روی رخشان؟

بر برده به چرخ طاق و ایوان؟

تن جلد و سوار و جان پیاده

بالینت چو خز و سر چو سندان