دشمن بتر آن بود که خندان

مشغول تنی که دیو توست او

بل دیو توی و او سلیمان

خندانت همی برد سوی جر

ای بنده تن، تو را چه بوده است

با خاطر تیره روی رخشان؟

افتاده به چاه در، چه بایدت